به نام او

بهار آمده است

وتوی ذهن قناری ترانه می کارد.

وباز هم پدرم

به یاد روز جوانی ، جوانه می کارد.

نشسته ام لب ایوان

و خیره ام به پدر

به صورتش که پراز کوچه های پاییزی ست.

به جز بهار و پدر

کسی در آنجا نیست.

پدر نشسته در ان سو ،

کنار پای چنار

وخیره مانده نگاهش

به چشمهای بهار.

نگاه خیس پدر از بهارو گل ، گله دارد

و اسمان دل او

هوای چلچله دارد.

به یاد بهاری که در آن "او " زودتر از زود رفت ....